Ξύπνησα σήμερα και μια γλυκιά μελαγχολία με επισκέφθηκε. Σκέφτηκα όλες εκείνες τις μικρές στιγμές, φτιαγμένες από αγκαλιασμένες επιθυμίες. Πέρασαν κι έγιναν αναμνήσεις που δεν βρήκαν χώρο να μείνουν. Θυμήθηκα τα χαμένα Σαββατόβραδα της ζωής μου που προσπαθούσα να φτάσω στόχους που φάνταζαν μεγάλοι στα μάτια μου. Έμαθα στην πορεία πως τα λόγια που δεν λέγονται είναι πληγές που δεν επουλώνονται. Τη ζωή πρέπει να την περπατάς , να της δίνεις χώρο να σε οδηγεί σε απρόσμενα μονοπάτια ,εκεί που η καρδιά σου θα ραγίζει λίγο λίγο, μόνο και μόνο για να σου θυμίζει πως είσαι ακόμη ζωντανή.
Κουβαλάς μια πληγωμένη ανεξαρτησία, εγκλωβισμένη σ’ ένα σώμα που λαχταρά τη διαφυγή. Μερικές φορές η διαφυγή δεν είναι τόπος, είναι η στιγμή που σταματάς να εξηγείς τον εαυτό σου. Μπαίνει ένα αμυδρό φως απ’το παράθυρο, το αεράκι κουνά τις κουρτίνες ρυθμικά, σαν να χορεύουν, δίνοντάς σου την ελπίδα πως αυτό που ψάχνεις θα το βρεις . Μακρύς ο δρόμος που έχεις ακόμα να διαβείς, αλλά δεν σε φοβίζει, ξέρεις πια πως δεν χρειάζεται να τρέξεις για να φτάσεις, αρκεί να βρεις την πυξίδα που θα σε οδηγήσει στην σωστή κατεύθυνση. Κι αυτή η πυξίδα δεν βρίσκεται σε χάρτες τη βρίσκεις στις σιωπές που έμαθες επιτέλους να μην γεμίζεις.
Έχεις ζήσει εκδοχές του εαυτού σου που δεν τις αναγνωρίζεις πια και αυτό δεν είναι απώλεια , είναι απόδειξη πως άλλαξες όταν έπρεπε, έστω κι αν δεν το διάλεξες.
Κάποτε φοβόσουν τις στροφές του δρόμου γιατί νόμιζες πως κάθε παρέκκλιση ήταν λάθος. Τώρα ξέρεις πως οι πιο σημαντικές συναντήσεις της ζωής σου σε περίμεναν πάντα εκεί που δεν είχες σκοπό να πας. Κοιτάζεις πίσω όχι για να επιστρέψεις, αλλά για να ευχαριστήσεις εκείνη τη γυναίκα που άντεξε περισσότερα απ’ όσα παραδέχτηκε ποτέ.
Υπάρχουν ακόμη νύχτες που οι αναμνήσεις χτυπούν την πόρτα αθόρυβα και κάθονται δίπλα σου χωρίς να ζητούν τίποτα. Δεν τις διώχνεις πια. Τις αφήνεις να υπάρχουν, όπως αφήνεις τη βροχή να πέφτει ή τον χρόνο να περνά. Έμαθες πως δεν χρειάζεται να θεραπεύσεις κάθε πληγή για να συνεχίσεις να ζεις. Μερικές γίνονται κομμάτι του χάρτη σου.
Και καθώς το φως μεγαλώνει μέσα στο δωμάτιο, αντιλαμβάνεσαι πως αυτό που έψαχνες τόσο καιρό δεν βρισκόταν στο τέλος της διαδρομής. Σε ακολουθούσε σιωπηλά σε κάθε βήμα. Ήταν η ικανότητά σου να ξαναρχίζεις, ακόμη κι όταν όλα μέσα σου ήθελαν να μείνουν ακίνητα. Ήταν η δύναμη να ανοίγεις την καρδιά σου στον κόσμο, γνωρίζοντας πως μπορεί να πληγωθεί ξανά.
Και ίσως τελικά αυτό να σημαίνει ελευθερία.
No responses yet